As carreiras

Desde a eira diante da casa da Ulla parten dúas carreiras, dispostas en ángulo recto. Unha vai á mesa de pedra e chega ao pé da ponte nova. A outra vai ata o canaval, na casa de Loli. Son dous camiños dispostos baixo a viña alta que tece unha bonita rede de canas, aramios e vides a certa distancia do chan, a suficiente para pasar e pasear.

Así son as carreiras nun día soleado de outono:

Hai unha terceira carreira. Arranca nunhas escaleiras que suben desde a eira. Os arames da viña cúrvanse para formar arcos e trazar un camiño que vai dar a unha porta na muralla que rodea a parcela. A porta dá ao adro da igrexa parroquial. A carreira é un “paseo” para que a familia que noutro tempo vivía nesta casa accedese a misa sen ter que saír á rúa. Tiñan incluso un banco da súa propiedade no interior da igrexa.

Desde o alto da ponte nova podes ver o conxunto da viña, un entramado similar ao dos tecidos, como unha bufanda de lá rodeando a casa da Ulla. Ás veces verde, ás veces amarela, outras veces pelada, como xusto despois de que Juan a pode.

A Navia e Xandre Rendo tamén lles pareceu bonita. Por iso a incluíron na súa curta “O noso pequeno paraíso“, unha peza deliciosa que realizaron coa inestimable axuda paterna de Abelardo. Xandre e Navia pasean por Vedra e arredores e nos contan o que lles gusta e o que non lles gusta do lugar no que viven. Tan sinxela que conmove. (Na curta tamén aparece o hórreo da casa, que escangallado está o pobre… un día destes falaremos del).

A curta vímola hai un par de semanas en Santa Cruz, onde Abelardo presentaba “Sulfato“, a súa última curtametraxe. Se medraches no mesmo rural que eu, tes que ver esta curta. Falo dese no que as puchas e os caxatos desaparecían ao mesmo ritmo que as vacas, xa non existían os traballos comunitarios, as medas eran substituídas por pacas, ías dun lado a outro en chimpín e a viña e os tomates se sulfataban con obstinación. Ese rural pseudourbanizado que é o que nos queda, e ten as súas iconas, símbolos e mitoloxías e xa pouco teñen que ver coa Santa Compaña e as noites no muíño. A principal virtude da curta é que Abelardo extrae do sulfato materia sensible, e fai que algúns, por unha vez, nos recoñezamos nunha curta sobre o rural.

Hai días no que tamén as carreiras se enchen de sulfato.

5 comentarios en “As carreiras

  1. Votabos de menos, pero a espera a merecido a pena…gracias por este maravilloso paseo polas vosas carreiras.
    ¿O Corto onde se pode ver?

    Saudos

  2. Fermosas fotos. Antigamente había motisimas carreiras dese tipo incluso polo camiños públicos, que ademáis de producir uvas daban unha agradable sombra no verán, pero a intolerancia da xente fixo que fosen desparecendo e so quedan en contadas aldeas. Parece que a xente lle gustan máis al rúas urbanizadas aínda que sexa no rural, sonche cousa dos tempos modernos. Un saúdo.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s